اسامی نیکوی خداوند یا همان اسماء حسنی شامل صفات و نام‌هایی برای خداوند است که هر کدام از آن‌ها فضیلتی خاص برای رفع گرفتاری‌ها و بر آورده شدن حوائج دارند.



معانی نام‌های زیبای خداوند

به طور کلی اسامی خداوند که در قرآن کریم ذکر شده‌اند به بیش از ۲۰۰ نام می‌رسد. در میان این نام‌ها، ۹۹ عدد از آن‌ها را اسماء الحسنی یا نام‌های نیکوی خداوند می‌نامند. در این مقاله مشهورترین و زیباترین نام‌های خداوند با معنی جمع آوری و ارائه می گردد.


نام‌های زیبای خدا یا اسماء حسنی را به سه گروه تقسیم کرده‌اند:
 اسماء جمالی که شامل ۴۵ نام بوده و برای کسب روزی و رحمت پروردگار به کار می‌رود.
√ اسماء جلالی که شامل ۲۲ نام بوده که برای از بین بردن دشمنی و خصومت کاربرد دارد.
√ اسماء مشترک که شامل ۲۲ نام بودن که بر اساس نیت افراد خواص هر دو گروه قبلی را دارست.


زیباترین نام‌های خداوند با معنی و تفسیر
۱. الله: خداوند
الله مشهورترین و زیباترین نام‌ و به معنای خداوند است و همه مسلمانان الله را تنها خدای عالم می‌دانند. الله معبودى است که چشم‌ها از درک وی عاجز هستند.

۲. الرحمن: بخشاینده
 رحمان به معنای بخشش عام خداوند است و این نام از اسماء خاصه حق به شمار می‌آید. رحمان کسیست که بخشندگی‌اش همه بندگان یعنی مومنان تا کافران را شامل می‌شود. خداوند ذات مقدسی است که صاحب بخشش کلی و وسیع برای همه موجودات است.


۳. الرحیم: مهربان
رحیم یعنی این که خداوند تنها به مومنان رحمت خاصی دارد و این رحمت شامل حال کافران نمی‌شود. در حقیقت این رحمت از جانب ذات مقدس خدا در نتیجه اعمال و رفتار مومنان است.


۴. الاحد: یگانه و بی همتا
احد بودن یعنی بی‌مانند و بی همتا که تنها مربوط به ذات خداوند است. احد بودن، خدا را از هر گونه جز و شبیه و قسم را دور می‌کند.


۵. الصمد: بی نیاز
برای درک معنای این نام حدیثی از امام باقر (ع) نقل می‌شود که ایشان فرموده‌اند: صمد، بزرگی است که بالاتر از وی، امر و نهی کننده‌ای نیست. الصمد تنها یک بار در قرآن آمده و تنها شامل حال ذات مقدس الهی است .


۶. الحی: همیشه زنده
او کسی است که هرگز نمی‌میرد و به صورت ازلی و ابدی زنده‌ است. همچنین ممات و حیات موجودات زنده نیز قائم به ذات خداوند است.


۷. القیوم: زنده و پاینده
القیوم به معنای زنده و پاینده بوده و به وجودی گفته می‌شود که قائم به ذات است. قیومیت او تنها مختص به ذات مقدس احدیت خداوند است.

۸. الرب: خالق
رب از کلمه مربی به معنای تربیت کننده گرفته شده است. همه تربیت کننده های موجود در عالم باید زیر نظر مربی بزرگ عالم یعنی خداوند قرار داشته باشند.


۹. المالک: دارا
خداوند در حقیقت دارا و مالک تمامی موجودات عالم است و همه مالکیت‌های دیگر  در دنیا عاریتی و موقتی است.


۱۰. العلی: بلند مرتبه
خداوند از نظر مرتبه و مقام از همه بالا و برتر است و بر تمام موجودات احاطه دارد.


۱۱. الحکیم: دانا
حکمت و راستی در تمام حرف‌ها و اعمال ذات مقدس الهی به طور کامل وجود دارد چرا که او بر همه‌ چیز واقف بوده و اساس کارش بر اساس حکمت و مصلحت است.